Hebben jullie dat ook soms?

Dat gevoel bekeken te worden?

Draag eens een dekbedovertrek.

Ik maakte voor mijn nichtjes elk een Bubble skirt. Dat is een gratis patroontje van de erg talentrijke dame achter Straightgrain. Toen ik het patroon ontdekte wist ik meteen dat het iets voor mij was. Geen ritsen, geen knopen en een simpel model, dat moest haalbaar zijn. 

En dat was het ook. Het is een erg duidelijke handleiding (wel in het Engels) en zo'n rokje zit op 'een wip en een gauw' in mekaar. 

Voor de buitenkant gebruikte ik tweedehandse dekbedovertrekken, alsook voor de strepenvoering van rokje nummer 1. De voering van rokje nummer 2 is gemaakt van een oud tafellaken.

Het ziet er misschien niet zo uit, maar ik heb echt mijn best gedaan om een paar deftige foto's te maken. Dat bleek echter niet eenvoudig. Van links naar rechts ziet u: twee wolven, twee prinsessen en ... euh....tja...

Den Grooten Opkuis.

Ik vierde de Dag van de Arbeid op de enige gepaste manier die hier voor bestaat en dat is door te werken. 

De zolder was een dikke maand geleden nog een waar slagveld en hoewel er ondertussen al wel was opgeruimd, werd het hoog tijd om schoon schip te maken.

Ik zou niet willen dat u denkt dat het er hier altijd zo bij ligt.

Er werden heel veel kleinoden gesorteerd.

In verschillende schuifjes

en laatjes.

Alle knopen werden verzameld in dozen.

De patronen kregen een vaste plaats in een oude schoendoos.

Waar ik trouwens dit reclame-pareltje nog tegenkwam en zo het geheim achter een fris blaadje ontdekte.

Mijn nieuw garenrekje uit de Kringloop kreeg alvast een tijdelijk plaatsje vooraleer het aan de muur kan.

En zie, da's beter hé.

Natuurlijk werden er ook een paar dingen weggegooid, hieronder ziet u er een deel van.

Een deel welteverstaan. Zo waren daar ook nog 3 IKEA-tassen met rommel, een doos voor de Kringloop, twee dozen oud papier, een zak met plastiek-afval,...

Winnaar!

De winnaar van de giveaway is bekend. Mijn twee nichtjes kwamen net logeren, dus aan hun de eer om uit de 169* inzendingen een winnaar te kiezen.

Als de gelukkige mij haar naam en adres kan bezorgen, dan zorg ik ervoor dat je handtasje zo snel mogelijk op de bus gaat. (dezustervan@gmail.com)

Bedankt aan iedereen die deelnam, het was met veel plezier dat ik al jullie guilty pleasures heb gelezen!

*Er waren 169 commentaren, waarvan een reply van mezelf. Deze werd vervangen door een deelname die ik via e-mail had ontvangen.

Oproep!

Mijn blogpost van vorige week heeft zo te lezen, toch wat enthousiaste reacties losgemaakt en ook de daarbij horende vragen. Er zijn blijkbaar genoeg naailiefhebbers die zo'n clubje wel zien zitten, maar niemand die zich geroepen voelt om het in z'n eentje op poten te zetten. Wat ik best begrijpen kan want ik ben ook geen held in die dingen, maar samen moet er meer in zitten volgens mij.

Om alles een beetje in kaart te brengen, stel ik voor dat iedereen die geïnteresseerd is in een naaiclubje voor Lier en omgeving een reactie of een e-mailadres achterlaat. Zo kunnen we nadien, bij voorkeur op een zonnig terras ;-) de koppen eens bij elkaar steken en van daaruit verder gaan. Dat moet alleszins iets makkelijker en gezelliger zijn dan via e-mail.

Als er leden van andere naaiclubs tips & tricks willen delen die ons kunnen helpen, dan zijn die natuurlijk ook meer dan welkom!

Dus laat zeker van je horen en wie weet tot gauw!

Tova dress 2.0

De stof die zaterdag werd gekocht, werd zondag gewassen, verknipt en gestikt.
Na de eerste poging in een teststofje, maakte ik opnieuw een Tova-dress, maar wel met een paar kleine aanpassingen.

(Nee, ik weet echt niet waarom mijn haar voor deze foto besliste om  'eens zot te doen' en ook niet waarom er een hap uit mijn onderbeen  is.)

Om te beginnen maakte ik het kleedje een stukje korter om het als tuniek te dragen. Ik draag dat graag zo'n tuniek, het is een favoriet vestimentair onderdeel van mijn kleerkast.

Om het 'patattenzakkerige' effect een beetje te verminderen naaide ik twee smalle lintjes tussen het voor- en achterpand om achteraan te knopen.

Wat kitscherige kraaltjes maken het helemaal af.

Verder stikte ik nog twee zakken in de zijnaad, gemaakt van geruit katoen. Hiervoor volgde ik deze handleiding.
Van de vorige versie schiet na 1 wasbeurt nog maar weinig over (een combinatie van een flutstof en een te kort op de naad gestikte kraag) dus die is klaar voor de vuilbak, maar deze tweede Tova gaat zeker gedragen worden.  Ikke = content.

Patroon: Wiksten
Stof: Den Boom
Kralen: Veritas

Ondertussen droom ik nog wat verder over een  naaiclubke en aan de commentaren te lezen ben in niet de enige...   :)

De stof die je zoekt hangt in...

Afgaande op de concentratie naaiclubjes in Vlaanderen zit er in Lier en omstreken niet veel naaitalent of -goesting (met uitzondering van deze poes dan).

Spijtig, niet enkel omdat zo'n naaikransje wel plezant zou zijn, maar ook omdat er hier in de schone Pallieterstad een heel toffe stoffenwinkel zit.

Give it away!

De Giveaway is gesloten. De winnaar wordt straks bekend gemaakt.

Geen 'Red Hot Chili Peppers' hier, maar wel een 'Red Hot Little Bag' en die kan voor jou zijn!

De bedoeling was om een giveaway te organiseren om het vier-jarig bestaan van mijn blog te vieren, maar die datum ben ik natuurlijk rats vergeten. Daarom maar een giveaway zonder reden.

Je kan een simpel tasje winnen (zoals dit) met een verstelbare riem.

Gemaakt uit rood katoen met geappliqueerde sterren en een gestreepte voering. Achteraan zit er een ritsvakje.

Juist groot genoeg om je essentiële spullen in mee te nemen.

Wat moet je doen?

-Laat een berichtje achter met een antwoord op de volgende vraag:

Wat is jouw 'guilty pleasure' of heimelijk genoegen?*

(Vanuit het principe 'Doe niet bij een ander waar je zelf een hekel aan hebt' laat ik jullie een vraag beantwoorden omdat ik zelf nooit weet wat te schrijven bij een giveaway.)

-Reclame maken op je blog of Facebook hoeft niet (heb ik ook al een hekel aan).

-De winnaar zal op zaterdag 27 april worden bekend gemaakt.

*bij mij zijn dat o.a. Kruidvat-schepsnoep, de Story in de wachtkamer, een hamburger met curryketchup van het plaatselijke hamburgerkraam, keihard meezingen met dramatische musicalliedjes, vanop een terras commentaar geven op voorbijgangers,...

Een vakje met rits maken.

Onlangs kreeg ik de vraag hoe je een verzonken rits in een tas stikt en ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat het niet zo moeilijk is.

In principe kan je dit bij elke tas doen, maar liefst wel op een plaats zonder al teveel plooien of nepen. Wanneer je normaal  gezien je patroon gewoon meteen op de stof overtekent, maak je nu eerst het ritsvakje -met voering- om dan nadien pas het patroon over te tekenen. Is je tas met voering, moet je deze ook gewoon naaien zoals beschreven in je patroonhandleiding. De voering van het ritsvakje vervangt deze niet.

Happy birthday to you...

...op de frigo plakt een koe!

Poppemie was gisteren jarig en zodoende was het cadeautjes-tijd! 

Iedereen kent ondertussen wel de leuke dierenmagneten en -bokalen: Mina dotter maakte al geweldige junglemagneten en vorige week kon je bij Yvestown nog pastelkleurige kippenbokalen bewonderen. Ik vond ze perfect voor de jarige dierenvriend en ging aan de slag.

Easy peasy dus en de dierenbokalen zijn zo even nog gemakkelijker om te maken.

Als alle lijm en verf gedroogd waren, was het natuurlijk tijd om de bokalen te vullen.

             De truffels maakte ik al eens eerder en ook deze keer vielen ze weer in de smaak bij de jarige chocoholic.

Het tasje is om haar buitenbeugel in te bewaren en is gemaakt volgens dit recept. Het stofje kocht ik lang geleden hier en is van Aunty Cookie. De rits viste ik uit de stapel en de polkadot-voering komt nog van Poppemies oma. 

Met wat kleurrijke servetjes van Zeeman en een bijpassend kaartje van de Hema werd het cadeautje ingepakt en afgegeven in ruil voor zelfgemaakte chocoladeverjaardagstaart en afhaalchinees. Lekker!

Van harte gefeliciteerd lieve schat!

Belgische kost.

Donderdagavond lag ik in de zetel mijn beste impressie van 'aangespoelde potvis' ten beste te geven, ondertussen zappend tussen verschillende tv-programma's, toen ik op een gegeven moment bleef hangen bij Café Corsari. Er was juist een item over de mannen van 'Mumford and Sons' en ik zag hoe een Belgische journalist hen probeerde wijs te maken dat een mitraillette, het culinaire summum van ons landje is. 

Nu weten we allemaal dat die vetzakkerij gemakkelijk overtroffen kan worden door lekkerder eten en wie een foto instuurde van een typisch Belgisch gerecht, maakte kans op een gesigneerde canvas van de groep. Een canvas met de print van hun laatste CD-hoes en eentje die ik prachtig vind. De kleuren & de sfeer van die foto en wetende dat die gasten geweldige muziek maken, deden mij wel interesse krijgen.

Toeval wil dat er die avond net kriekskes met ballekes op het menu stonden en na 10 minuten twijfelen (ik lag dan ook wel zalig goed), rolde ik toch maar uit de zetel en dook de ijskast in. Daar stond nog een restje van het avondmaal dat ik vervolgens op mijn schoonste bordje schikte.

Ik haalde mijn beste Photo-copy-talent naar boven (ahum), maakte in het wonderlijke kunstlicht van de keuken een beeld van deze typisch Belgische kost en stuurde dit in.

Blijkbaar vielen de frikadellen in de smaak, want de dag nadien kreeg ik bericht van de CC-redactie dat mijn inzending was weerhouden als de winnaar!

En zo werd hier van de voormiddag mijn prijs aan huis afgeleverd en moet ik er enkel nog een schoon plaatsje voor zoeken. 

Waar krieken met frikadellen al niet goed voor zijn. :)

Weer eentje.

Na een drukke maar heel erg fijne familie-dag gisteren -gevuld met paaseieren rapen, lekker eten en kingen- was het vandaag een rustige dag. Tijd genoeg dus om op de zolder te vertoeven en wat te naaien. Ik begon zonder vast plan en ging gewoon op het gevoel af. Met als gevolg een nieuwe tas in een kleurencombinatie waaraan ik eerlijk gezegd nog moet wennen.

                                  Gemaakt uit wol en katoen en een felle, dikke paspel ertussen. 

Ik wou een ruime tas en vooral eentje met veel vakken, want dat miste ik toch bij de vorige.

Dus aan de buitenkant zitten twee kleinere en een groter vak die afsluiten met een drukknoop.

Binnenin is er eentje met een rits. De voering is gemaakt van een felle geel-groene katoen en de voering van de binnenzak is een Amy Butler-stof van een tijdje geleden.

Ook aan de buitenkant zit een grote rits en twee lederen hengsels.

Bij gebrek aan bijpassend garen koos ik voor een contrasterende kleur.

Ik ben alleen nog niet zo zeker van die kleuren.

Wat ik onthoud na een Maakdag.

-Dat Gent binnenrijden en vlak voor de deur van het MIAT meteen een parkeerplaats vinden heel fijn is.
-Dat de gastvrouw van dienst dat weer fantastisch heeft gedaan.
-Dat de meeste tassen af zijn geraakt.
-Dat je die tassen wel niet aan de binnenkant mag bekijken, wegens het nog ontbreken van de voering.
-Dat deze tas daar alvast de uitzondering op is.
-Dat 'artistiek recht' ook mooi is.
-Dat uw eigen naaimachine nog altijd het beste stikt.
-Dat ik het woord 'doorstikken' nooit meer durf te gebruiken.
-Zeker niet in combinatie met de woorden 'twee keer'.
-Dat ik niet de enige ben die nog steeds problemen heeft met Vlieseline® en welk nu juist de lijm-kant is.
-Dat er bij mijn buurvrouw een paar prachtige kleedjes zijn gemaakt.
-Dat ik denk dat ik dat nooit in mekaar zou krijgen.
-Dat diegenen die vooral kleding maken, dat ook van tassen denken.
-Dat het echt heel lang duurt vooraleer een Chokotoff op is.
-Dat die 6 uren Workshop dan weer wel voorbij zijn gevlogen.
-Dat ik hierdoor vergeten ben om foto's te maken.
-Dat alle bloggers misschien volgende keer op deze manier met hun blognaam moeten rondlopen.
-Dat dat er voor zou zorgen dat ik mij niet zo'n domme koe voel.
-Dat mijn stem na zo'n namiddag uitleg geven, besloot om twee dagen in staking te gaan.
-Dat de oprit van de E17 in Gent altijd verstoppertje met mij speelt.
-Maar vooral dat zo'n Maakdag heel gezellig is.

En omdat elke blogpost een foto verdient. Bij deze eentje die zo flou is dat niemand zal merken dat die niet nu, maar tijdens de vorige Maakdag is genomen.

Little blue bag.

George Baker zong over een 'Little green bag', maar ik maakte een little blue bag.

Ik denk trouwens niet dat Meneer Baker het daadwerkelijk over een groen sacochke had, maar soit.

Toen ik het patroon van deze tas zag verschijnen bij Fynn wist ik meteen dat ik er eentje wou maken en wanneer ik deze mooie versies zag, ben ik dan ook meteen tot actie over gegaan.

Een paar jaar geleden maakte ik al een klein blauw tasje, nog steeds een van mijn lievelingsexemplaren en ook nu koos ik voor blauw. De buitenkant is een turquoise stoffeerstof en voor de binnenkant gebruikte ik weer 'Lush' van Erin Michael. 

Het patroontje is erg simpel en wijst zichzelf eigenlijk uit. Het is zelfs zo eenvoudig dat er geen knoop, rits of sluiting aan te pas komt. Ideaal voor beginners dus!

Zelf heb ik toch liever een tasje dat je kan dichtdoen en dus zette ik er nog een magnetische sluiting in. Het achterpand knipte ik in twee, zette er een rits tussen en deed er nog een lapje voering bij om zo een extra vakje te bekomen. 

Nu alleen nog een oplossing zoeken voor mijn te grote portefeuille. Doeme toch.

Het is de laatste.

De laatste weekendtas welteverstaan. Niet het laatste blogbericht laat ons hopen.

Met een voering van rood met witte streepjes (of omgekeerd) uit Mechelen.

Ruitjesstof uit Wilrijk.

Tassenband uit Kessel-Lo.

En een jeansstofje uit Lier.

Voor wie ook nog eentje wil maken, moet hier zijn.