Afscheid nemen bestaat wel en is niet leuk. En voor u denkt dat er hier een of andere tragedie mij heeft getroffen, kan ik u geruststellen. Er zijn hier geen dierbaren heengegaan en ook de poes is (nog) niet naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Het gaat hier MAAR om een kledingstuk. Een kledingstuk zoals iedereen wel een in haar kast heeft hangen. Zo eentje waar je je altijd goed in voelt en je het liefste elke dag wil dragen. Zoiets dat niet spant, afzakt of kriebelt. Dat in veel gevallen te lelijk is om mee in het openbaar te verschijnen, maar waar je geen afstand van kan doen. De favoriet der kleerkasten zeg maar.
Bij mij is dat een H&M jeansrok.
Aangezien jeansbroeken mij voor geen meter staan (
zij verwoordt het perfect) is een jeansrok de oplossing. Spijtig genoeg zijn ze niet in overvloed te vinden, lees niet, en was ik dan ook supercontent om een paar jaar geleden het perfecte exemplaar te vinden.
En nu moet ik daar dus afscheid van nemen. Hoewel er op het eerste zicht niks mis mee is.
De stof aan de achterkant daarentegen is zo dun als een vers afgesneden schelleke rundsfilet. Als je het tegen het licht houdt, kan je er bijna doorheen kijken.
Daar is dan ook al meermaals een lappeke opgezet.
Maar vandaag, in het pashokje van de
A.S. Adventure, trok ik het finale gat er in.
Toen moest echter de spreekwoordelijke druppel nog vallen en die kwam een uur later in de vorm van een tubeke vallende schoensmeer.
"Waar je ook zult lopen, ja, ik loop met je mee
Iedere stap en ieder moment
Waar je dan ook bent"
Jaja Marco, 't zal wel...
