Het leven zoals het is: contentement.

We zijn nu twee maanden verder en het is goed toeven in de Hemel.  Ondertussen is er verlichting geïnstalleerd en is er een hele hoop rommel bijgekomen.  De omlijsting van de Velux is nog steeds niet geschilderd en er liggen ook nog een hele hoop plinten te wachten om geplaatst te worden, maar iets zegt me dat dat nog heel erg lang zal duren vooraleer dit gebeurd.
Ik sta eerlijk gezegd ook niet echt te springen om mij daar mee bezig te houden.  
Want zeg nu zelf, zo op een extra dag verlof  in een warm herfstzonneke met de radio op de achtergrond wat zitten fröbelen.  
Meer moet dat toch niet zijn?





Ondertussen...





...wordt er hier een patroon getekend.

Afscheid nemen bestaat niet.

Ik ga er niet om heen draaien: Meneer Borsato liegt.  
Afscheid nemen bestaat wel en is niet leuk.  En voor u denkt dat er hier een of andere tragedie mij heeft getroffen, kan ik u geruststellen.   Er zijn hier geen dierbaren heengegaan en ook de poes is (nog) niet naar de eeuwige jachtvelden vertrokken.  Het gaat hier MAAR om een kledingstuk.  Een kledingstuk zoals iedereen wel een in haar kast heeft hangen.  Zo eentje waar je je altijd goed in voelt en je het liefste elke dag wil dragen.   Zoiets dat niet spant, afzakt of kriebelt. Dat in veel gevallen te lelijk is om mee in het openbaar te verschijnen, maar waar je geen afstand van kan doen. De favoriet der kleerkasten zeg maar.

Bij mij is dat een H&M jeansrok.
Aangezien jeansbroeken mij voor geen meter staan (zij verwoordt het perfect) is een jeansrok de oplossing.  Spijtig genoeg zijn ze niet in overvloed te vinden, lees niet, en was ik dan ook supercontent om een paar jaar geleden het perfecte exemplaar te vinden.

En nu moet ik daar dus afscheid van nemen.  Hoewel er op het eerste zicht niks mis mee is.


De stof aan de achterkant daarentegen is zo dun als een vers afgesneden schelleke rundsfilet.  Als je het tegen het licht houdt, kan je er bijna doorheen kijken.


 Daar is dan ook al meermaals een lappeke opgezet.


 Maar vandaag, in het pashokje van de A.S. Adventure, trok ik het finale gat er in.


 Toen moest echter de spreekwoordelijke druppel nog vallen en die kwam een uur later in de vorm van een tubeke vallende schoensmeer.


"Waar je ook zult lopen, ja, ik loop met je mee
Iedere stap en ieder moment
Waar je dan ook bent"

Jaja Marco, 't zal wel...

F.A.Q.I.V.M.D.J.*

Er zijn blijkbaar een hele hoop vragen i.v.m. 'Den John' dus hier een beetje meer uitleg.


  • Ik kocht Den John op een online veiling, zo op het laatste nippertje.  Ik had eigenlijk een andere machine op het oog, maar het prijskaartje daarvan werd me algauw te hoog.  Dus, in een opwelling, bracht ik nog snel een bod uit op 'Den John' en  een minuut later was ik de trotse eigenares van dit geweldig stuk machinerie.  
  • Veilingen brengen rare dingen in mensen naar boven.
  • Het stuk machinerie is een industriële overlock.  Stikken kan ie niet, maar locken als de beste.  Normaal is hij bedoeld voor zeer fijne stoffen, dus het afsnijden wil niet zo goed lukken met een gewone katoen.  Misschien moet ik er eens een ander mes opzetten, wie weet helpt dat wel, maar ik betwijfel het.
  • Het was vooral het schone houten werkblad en metalen onderstel dat mij kon bekoren.  Die tafel alleen al vond ik zó mooi.
  • Bij aankoop wist ik überhaupt niet of hij  wel werkte, maar voor 40 euro kon ik hem echt niet laten staan.
  • Ik gebruik in het dagelijkse leven nooit het woord überhaupt.
  • Bij thuiskomst bleek ' Den John' nogal nen hevige, dus werd hij door een vriend des huizes van 380 naar 220 volt gebracht.  
  • Het was een hele klus om hem te kuisen, te smeren en helemaal terug in te rijgen, maar eigenlijk wel leuk om te doen.  Het ziet er trouwens veel  ingewikkelder uit dan het is.

  • Het resultaat is een heel soepele, opvallend stille en vooral héél erg snelle lockmachine.  Een plezier om mee te werken.  Hier kwam hij erg goed van pas.
  • En dan die naam.  Deze John heeft er alvast niets mee te maken.  Stoere mannen verdienen gewoon stoere namen.  Denk maar aan deze, deze of deze John en aangezien de man die hem op het juiste voltage zette John heet, was de keuze gauw gemaakt.  
  • Af en toe wordt er dus wel mee gewerkt, maar eigenlijk veel te weinig en da's dikke zonde.


*F.A.Q.I.V.M.D.J.: Frequently asked questions in verband met Den John.

Den John.


Den John is nu al twee jaar in m'n leven en ik heb nog steeds niet over hem geblogd.  
Dus bij deze...

Ik heb hem leren kennen via een advertentie op het internet en in een opwelling heb ik hem mee naar huis genomen.  
Het is dan ook ne schone hé.

Ik viel voor zijn gestroomlijnde look.  
Het contrast tussen zijn warme, aardse bast

en koele, stevige basis. 

En ook al is er een leeftijdsverschil, het klikt wonderwel tussen ons.

Hij weet van aanpakken en heeft zijn eigen gereedschap.

In het begin moest hij wel wat ingetoomd worden,

maar met een kniestootje op de juiste plaats zwijgt hij meteen.

Hij is niet altijd een van de gemakkelijkste en komt met een handleiding.

Maar hij werkt snel & proper.  Echt 'goejgrief' om in huis te hebben.

Alleen spijtig dat hij wegens plaatsgebrek al twee jaar in de garage staat te verkommeren.
'Den John' verdient veel beter.

Klara Bag pattern.

There's now an English version of the Klara Bag pattern in the Van Katoen Shop!
So go over there and support  Annick for Kenya.


Besides the Klara Pattern, you will also find this bag pattern by this winner. Congrats!

Belgische Ballen.


Op maandag was ik jarig en daar hoort trakteren bij, dus maakte ik truffels. Het recept is van good ol'Martha en kan je hier vinden.

















Ingrediënten:
680 gram donkere chocolade
240 gram melkchocolade
320 ml slagroom
1 vanillestokje
160 gram goede boter, ongezouten
240 gram cacaopoeder


Tikkertje.

Ik werd getagd door Ollie & Wallie met de opdracht 10 dingen over mezelf te vertellen.  Of die dingen ook interessant  zijn, laat ik graag in het midden.  




  1. Mijn naam is De Zuster Van, ik ben 30 jaar en ik kan (echt waar) Donald Duck nadoen. (wie keek er ook naar Wordt Vervolgd?)
  2. Ik heb een hekel aan Nutella en begrijp niet wat de meesten daar zo geweldig aan vinden.  Het is niet eens choco.  Choco hoort naar chocolade te smaken en niet naar hazelnotenbrij. 
  3. Geef mij een Story of  Dag Allemaal en ik onthoud perfect alle wie-is-met-wie en wie-was-met-wie en wie-zijn-kinderen-heten-hoe verhalen. Ik kan zeggen dat ik enorm veel weet, maar het is spijtig genoeg vooral compleet nutteloze informatie.
  4. Ik vind clowns en aangeklede honden eng.
  5. Ik kan niet schatten.  Geen gewicht, grootte, leeftijd, inhoud etc. Aan wedstrijden met schiftingsvraag neem ik allang niet meer deel.
  6. Ik heb gisteren een hele aflevering van Astrid in Wonderland uitgekeken en ik schaam mij hoegenaamd niet.
  7. Ik eet heel graag chips.  Die van Ikea (zure room en ui) en Bolognese van Croky zijn favoriet.
  8. Ik mors heel veel, eigenlijk zou ik continue een bavetje moeten dragen.
  9. Ik heb liftersduimen.
  10. Ik wordt helemaal blij van overvliegende ganzen, hun gekwaak is goddelijk.                                                                                                                                  

Zo, dit was m'n lijstje en nu mogen deze drie dames hun hersenen pijnigen om 10 dingen over zichzelf te bedenken:  De madam met de schoon planten, madam de Wibrafan en de madam met de Boleoverslaving.

Veel plezier!