Gisterennamiddag





maakte ik een tas voor m'n tante
Een simpele tas in met veel vakken aan de buitenkant in denim en zachtroze fijne ribvelours (hier), een gestreepte voering (hier) en lederen hengsels.


Queste.

Toen ik vorige week in de Kringloopwinkel was, was dat eigenlijk niet om stofjes te kopen, maar was ik op zoek naar een nieuw te stofferen stoeltje voor school.
Meteen bij het binnenkomen al zag ik de perfecte stoeltjes waar ik naar op zoek was, maar al snel kwam te de teleurstelling.

Ze waren niet te koop.  
Ze stonden te wachten om verkocht te worden op, oh horror, 'de retrodag'.  
Ugh!
Hoe graag ik ook naar kringloopwinkels ga, op retrodag zien ze mij daar niet.  Zeker niet na het zien van dit hier.

Maar ja, die stoeltjes wou ik toch wel heel graag hebben, dus troonde ik vanmorgen tegen half tien richting Heist-op-den-Berg om daar aan te sluiten bij een lange rij wachtenden.  Na twee minuten gingen de deuren open en kwam de minder schone kant van een aantal mensen naar boven.
Aangezien ik pertinent weiger om mee te doen aan zo'n opdringerig gedrag, was ik al redelijk laat bij de leuke spullen.  Een volle minuut(!) na openingstijd was al zeker de helft van de meubels verkocht.

De stoeltjes die ik op het oog had, hadden natuurlijk ook al een nieuwe thuis gevonden, maar toch kon ik nog twee anderen op de kop tikken.

Een geweldig rond ding met 'flosjkes',


een super leuk projectje om mij op school mee bezig te houden.



En een uiterst comfortabel zeteltje op wielen dat smeekt om een nieuw fel gekleurd stofje.


Na tien minuten winkelen heb ik mij daar rap uit te voeten gemaakt en was ook mijn vooroordeel dat de retrodag te mijden is, bevestigt.

Ik begrijp dat zo'n dag voor de Kringwinkels misschien een groot succes is, maar mij kan het absoluut niet bekoren.  Veel leuke dingen worden een jaar lang bijgehouden om dan alles in één dag te verkopen.  Wat spijtig is, want zo gaat het hele gevoel van een uniek stuk te vinden tijdens de rest van het jaar wel grotendeels verloren.

Mij zien ze er in ieder geval tijdens retrodagen nooit meer terug.

(Ik viel trouwens toch compleet uit te toon tussen al dat 'hip' volk)

Het is een ziekte.

Een andere verklaring heb ik er niet voor.  
Wanneer ik mooie stof zie, moet ik ze kopen.
Ik kan er niets aan doen.
Volgens mij is het niet besmettelijk, maar zeer zeker wel een chronische aandoening.
Het komt en gaat, maar van't weekend had ik er weer last van.

Eerst een zware aanval (er werden zelfs fournituren gekocht!) bij een bezoek aan de kringloopwinkel 



en nadien hier.


Zelfs in 1988 wisten ze het al:
"There ain't no doctor that can cure my disease"

Een probeersel.


Vorige week gooide ik deze foto op het net en dit is het resultaat.


Een probeersel, want het is niet 'helegans' hoe ik het in gedachten had.


De streepjesstof heb ik hier een paar jaar geleden gekocht en de beige stof heb ik ooit eens gekregen.  De onderzijde heb ik waterdicht gemaakt met wax.


Binnenin zitten er drie opbergvakjes en de tas sluit met een rits.


En een professioneel model* laat natuurlijk alles er goed uitzien!





*Met dank aan m'n nichtje om te poseren.


In de kijker.

De Tatanne Bag stond in het winter nummer van het magazine 'Stitch at Home'.
Dit is een Nederlands tijdschrift voor machinaal handwerken, voornamelijk voor het werken met de borduurmachine.


Zij hebben de Tatanne Bag  gemaakt en onder  handen genomen, met een 'gepimpte' vintage tas als resultaat.




Ik heb nog een exemplaar van de wintereditie van Stitch at Home om weg te geven, dus de eerste die een mailtje stuurt met haar adresgegevens, mag het in de bus verwachten!

UPDATE: Nele uit Aarschot was de eerste!

Oh, en er stond ook nog een super chique naaimachine in, die ik je toch even wil tonen.



Hoe graaf* is da machien?



*cool, geweldig, super, fantastisch etc.