....moet er eerst geoefend worden.
Het Orakel van de Kempen negeert ge niet zomaar hé!
In't verschiet.
Eerst en vooral een dikke merci voor al jullie complimentjes over de logeertas. Een mens wordt een beetje stil van.
Een aantal onder jullie lieten verstaan dat een patroon wel welkom zou zijn. Nu is een patroon uittekenen en schrijven veel werk, dus ik weet niet of het er van gaat komen. Misschien wel, misschien nooit. Voorlopig laat ik het nog in het midden, maar ik kan wel zeggen dat het patroontje van de workshop tas er zit aan te komen.
Eentje met een magnetische sluiting.
En eentje met een gesp.
Het relaas van een tas.
Vijf dagen voor Poppemies tiende verjaardag kwam ik op het
24 uur later arriveerde de stof en kon ik aan de slag. Alleen, de riemen bleven op zich wachten en het werd dus al snel duidelijk dat het briljante stupide plan niet op tijd kon worden uitgevoerd.
Een noodoplossing drong zich aan.
Een week later zaten de tassenriemen in de bus en kon er worden verdergewerkt, ware het niet dat andere zaken voorrang kregen.
Daags nadien werd het project verder gezet, maar werd abrupt onderbroken door een zwaar geval van naaiconstipatie. Het ging geen kant meer op. Er werd gestikt, losgetornd, weer gestikt, geknipt, geprobeerd, gezucht, gevloekt en uiteindelijk opgegeven.
Maar gisteren was het tijd voor 'closure' en kan ik eindelijk zeggen: de tas is af.
Het is een vrij ruime logeertas geworden met aan de buitenkant twee tasjes en eentje binnenin.
Hier en daar zit er een rood paspelbandje tussengestikt. Onderaan zijn er voetjes opgezet.
De tas heeft twee korte linten in rode tassenband en een verstelbaar, afneembaar lint aan de zijkanten.
Stof: Kokka, Bambiblauw
Tassenband: Vermiljoen
Voering: vintage
Nu kan ik morgen eindelijk haar cadeautje afgeven, want het arm schaap is zo nieuwsgierig als Aagje.
Pad.
Een poosje geleden postte ik deze foto's van een patroontje in de maak. Er was enige nieuwsgierigheid van jullie kant en ik denk dat zelfs het woord 'zotjes' in de commentaar verscheen.
Ondertussen is het projectje af.
Het is het laatste verplichte stuk van op school: een crapaud. Ik vond het een moeilijk model, maar ben best tevreden met het resultaat.
Nu nog mijn eindwerk maken en dan kan ik hopelijk in juni mijn getuigschrift ontvangen. Ondertussen, op naar het volgende model!
Naaiconstipatie.
Ik zit vast.
Het is niet zoals het zou moeten zijn en ik weet niet hoe het dan wel zou moeten zijn.
Is er misschien een snit en naad-dokter in de zaal die mij van mijn naai-verstopping kan afhelpen?
The day after.
Gisteren was er de langverwachte Van Katoen dag in Gent en wat was fijn om er bij te zijn!
Ik gaf er de workshop 'Schoudertas maken' en kreeg hierbij de assistentie van de getalenteerde Liesbeth.
Weken op voorhand werd er al getekend en genaaid om het patroon te testen.
Dit resulteerde in een handleiding in, hoe kan het ook anders, een katoenen tasje voor elke deelnemer.
Om tien uur was het dan zover en gingen de dames aan de slag met stof en garen.
Joepie voor ons, want er stonden fantastische naaimachines van Bernina ter onzer beschikking, inclusief professionele uitleg van de Bernina dame.
Er werd bijna vier uur lang getekend, geknipt, gebabbeld, gezucht (een lint omkeren doet dat met een mens), gelachen en vooral genaaid.
Tegen twee uur ging ongeveer de helft van de dames naar huis met een afgewerkte tas en hopelijk kunnen ook de anderen hun tas thuis nog afwerken.
Ik vond het in ieder geval heel erg leuk om te doen en heb er van genoten, ik hoop de anderen ook!
Nadien nam ik nog uitgebreid te tijd om al het moois in het MIAT te bewonderen en kon alleen maar tot de slotconclusie komen dat het een overweldigend succes was.
Het Van Katoen team heeft dit meer dan geweldig gedaan en ze verdienen stuk voor stuk een dikke pluim, wat zeg ik u, een hele volière op hun hoed!
Ik hoop dat die cheque voor Annick for Kenya heel veel waard mag zijn.
Oh, en Lies, merci voor het stukje Kempische gras!
Abonneren op:
Berichten
(
Atom
)
