Sjoen nejtaofel*

Onlangs kwam ik op Pinterest een foto van mijn naaikamer tegen met als onderschrift: "sjoen nejtaofel". Nu ben ik geen Meryl Streep als het aankomt op dialecten (anders ook niet, maar soit), maar ik denk dat het betekent dat de pinster in kwestie het wel een mooie tafel vindt. De naaitafel die oorspronkelijk een ordinaire keukentafel was die de buren bij het grof huisvuil hadden gedumpt en die er na wat schuur- en verfwerk er al een pak deftiger uitzag.


De naaitafel die er oorspronkelijk zo bijstond,


daarna een nieuw blad kreeg,


en uiteindelijk eindigde op zolder.


Een tafel die misschien niet meer de mooiste is, maar wel enorm praktisch. 

Eentje waarvan ook het werkblad werd gerecycleerd om met zelfgemaakte poten dienst te doen als naaimachine-tafel.


En ook het schuifje dat er in zat kreeg een nieuw leven als handige opbergbak.


En als laatste geef ik u nog een foto mee van mijn belachelijk goedkope nieuwe potloden van bij 'de Action'.


Gewoon omdat ik er zo content mee ben :)

*Moest er trouwens iemand weten welk dialect het is dan hoor ik het graag!

Recept 23.


Zoals ik donderdag op het boekenfeestje nog tegen deze fijne dames zei; kleding maken is niet echt mijn sterkste kant. 
Ik was dan ook de ideale kandidate om een babyjasje uit te testen voor "Zo geknipt!". Met als achterliggende gedachte dat wanneer ik dat deftig in mekaar krijg, zo ongeveer iedereen dat wel in mekaar krijgt.

En aanschouw! Er rolde zowaar een kinderjasje vanonder mijn naaimachine!


Gemaakt van leeuwenstof en een dekentje met daartussen bijpassende paspel.


Ik was zo content dat ik het hele ding ineen had gekregen dat het nog 3,5 maanden geduurd heeft vooraleer ik er de drukknoopjes durfde opzetten. Verpest-angst heet dat volgens mij in medische kringen.


Maar zelfs die knoopjes zijn iets of wat redelijk gelukt en zo kon ik het jasje dit afgelopen weekend overhandigen aan zijn nieuwe eigenaar.


René is ondertussen al een flinke kerel van 5 maanden en trok met veel plezier zijn leeuwen-jasje aan voor de foto. 

NANTS INGONYAMA BAGITHI BABA, SITHI UHM INGONYAMA!

My 'pimped out, cottoned out' bike mobile*

In september kocht ik mezelf na 20 jaar een nieuwe fiets.


In oktober kreeg ik voor mijn verjaardag  van de werkgever een mand voor op de nieuwe fiets.


En in november maakte ik, rarara...een tas voor aan de nieuwe fiets.


Ik wou een eenvoudig tasje om nog wat extra dingen in op te bergen.  Zoals een fluohesje, een regenjas en zeker een pet, want ik heb een hekel aan regen in mijn gezicht. De stof moest zwart zijn, van katoen, iets of wat waterdicht, maar niet geplastificeerd of 'getoilcireerd'.


Na lang zoeken kwam ik er achter dat dat dus niet te vinden is in de schone Kempen en was het tijd voor plan B:  Gewone zwarte en bruine katoen die ik bewerkte met een mengsels van parrafine en bijenwas van bij de plaatste imker.  Herhaaldelijk inwrijven met de gestolde was en dan de haardroger erop zodat het goedje in de stof kan trekken. Makkelijk om te doen, maar wel tijdrovend. Hierdoor werd de stof een pak steviger en waterafstotend.  Ik zeg wel degelijk afstotend want waterdicht is ze niet helemaal. Ik denk niet dat ze, zeg maar een kanaalrat zou aankunnen.


Voor de sluitingen gebruikte ik gespen van het stockhuis en voor de stevigheid werd het tasje gestikt met extra sterk garen.


In het tasje zit ook een hoes voor over de mand. Altijd makkelijk voor wanneer het regent of om ervoor te zorgen dat er geen boodschappen uitvliegen.  Proefondervindelijk weet ik dat gsm's in een fietsmand zo'n hoes wel weten te appreciëren.


Het is een  rechttoe-rechtaan ding. Gewoon een rechthoekig stuk stof met een tunnel ingestikt om de elastiek door te rijgen.


Et voila, ik ben klaar om de herfst te trotseren van op de fiets. 
Bring it on!