Met vlag en simpel.


Het is eens iets anders dan tassen naaien.


Mini-vlaggetjes voor op de verjaardagstaarten van een stel 5-jarigen.


Gewoon aftekenen, knippen en naaien.


Simpel!

Het bericht met twee titels.

Ik ben niet zo fantastisch met woorden en het kost mij dan ook telkens weer moeite om een fatsoenlijk, samenhangend en duidelijk tekstje te schrijven in zo'n blogbericht. En dan heb ik het nog niet eens gehad  over alle taal- en spelfouten die op de loer liggen. Eigenlijk zou ik gewoon het liefst wat foto's uploaden en het daar bij laten, maar meestal vragen de dingen net iets meer duiding.

Zoals een goede titel bijvoorbeeld.  Een niet te onderschatten opdracht en bijzonder moeilijk voor de eeuwige twijfelaar in mij.

Vreemd genoeg waren er voor dit blogbericht meteen twee titels in de running. Met de woorden van iemand anders weliswaar -ik ben zowel vloeiend in movie quotes als in menig songtekst- maar daarom niet minder gemeend.

Titel keuze #1: 'Raymond kan het niet aannaar de fantastische sketch uit 'In de Gloria'. Net zoals in de bus dreunde dit enigszins aangepast zinnetje -'de Pfaff kan het niet aan'- door mijn hoofd. Ik liep namelijk al lang met het idee rond om een tas te maken in oud legermateriaal, maar had er niet bij stilgestaan dat dat materiaal een speciale coating had. Niet alleen stinkt zo'n legerzeil verschrikkelijk en beginnen uw handen een beetje raar aan te voelen na een tijdje, maar door die waterafstotende laag kan een normale naaimachine zo'n stof niet aan. Desondanks mijn dubbel transport en aangepaste naald was het niet echt makkelijk stikken. Zeker niet door 4 à 5 lagen.



Titel keuze #2: 'Geef het op meisje' van Clouseau. Ook deze leuze begon na een tijdje door mijn hoofd te spelen omwille van de hierboven genoemde redenen en na een paar uur gevuld met de nodige frustratie en gevloek, gehoorzaamde ik aan de smeekbede van Koen Wauters. Ik gaf het op.


Ooit als ik het machien van mijn dromen heb zal ik dit projectje wel afwerken, maar voorlopig gaat ie mee in de doos en zal ik wel verder stikken met 'normale' stoffen.


Maar waarom zou ik ondertussen nu toch zoveel van die tassen maken...


Sofia.

Wie bij het lezen van de titel spontaan aan 'The Walking Dead' denkt, moet ik helaas teleurstellen. Het gaat hier niet over het kleine grut uit de geweldige zombiereeks, maar over Sofia-stof van Ikea.

(Trouwens, effe tussendoor voor de diegene die ook naar de Wandelende Doden kijken. Ben ik nu de enige die vind dat het dringend tijd wordt dat een walker zijn smerige tanden in Lori zet? Het mens werkt echt op mijn zenuwen en die Rick is veel te goed...)

Enfin, terug naar de Sofia stof.  Gekocht bij de Zweedse meubelketen aan €5/meter
en gebruikt om een weekendtas van te maken, duffel-stijl. Duffel als in het soort tas, niet als in de naburige gemeente.


Het werd de groen/witte variant met een witte voering, ook van bij Ikea. De onderkant en de linten zijn van een grijs-blauw stukje stof gemaakt uit de stoffenverzameling (een overschotje van deze tas) en het grote witte hengsel is een judoband van bij de kringloopwinkel. Aan de buitenkant zitten twee grotere vakken waarvan een met rits en twee smallere zakjes.



Eerst maakte ik een halve testversie uit een ratjetoe aan stoffen, de lelijkste eerst. Zo kon ik zien wat wel en wat niet werkte en kon ik de grootte van de tas wat beter inschatten.


Een tas in het juiste formaat maken, was in het verleden nog wel eens problematisch voor mij en ook hier leek het erop dat ik het allemaal wat te groots zag.
Op het tweede gezicht blijkt het echter een tas met goede afmetingen. Oké, hij is groot, maar een degelijke logeertas mag wel wat ruimte hebben.



Zo'n test-tas is wel geen garantie op succes en zo zitten er natuurlijk hier en daar nog wat mankementen aan de goede versie.  Zo zijn bijvoorbeeld de linten nog wat te lang.



Maar soit, dat zijn details want ik ben eigenlijk wel heel content met mijn nieuwe logeertas :)