zaterdag 22 oktober 2011

Afscheid nemen bestaat niet.

Ik ga er niet om heen draaien: Meneer Borsato liegt.  
Afscheid nemen bestaat wel en is niet leuk.  En voor u denkt dat er hier een of andere tragedie mij heeft getroffen, kan ik u geruststellen.   Er zijn hier geen dierbaren heengegaan en ook de poes is (nog) niet naar de eeuwige jachtvelden vertrokken.  Het gaat hier MAAR om een kledingstuk.  Een kledingstuk zoals iedereen wel een in haar kast heeft hangen.  Zo eentje waar je je altijd goed in voelt en je het liefste elke dag wil dragen.   Zoiets dat niet spant, afzakt of kriebelt. Dat in veel gevallen te lelijk is om mee in het openbaar te verschijnen, maar waar je geen afstand van kan doen. De favoriet der kleerkasten zeg maar.

Bij mij is dat een H&M jeansrok.
Aangezien jeansbroeken mij voor geen meter staan (zij verwoordt het perfect) is een jeansrok de oplossing.  Spijtig genoeg zijn ze niet in overvloed te vinden, lees niet, en was ik dan ook supercontent om een paar jaar geleden het perfecte exemplaar te vinden.

En nu moet ik daar dus afscheid van nemen.  Hoewel er op het eerste zicht niks mis mee is.


De stof aan de achterkant daarentegen is zo dun als een vers afgesneden schelleke rundsfilet.  Als je het tegen het licht houdt, kan je er bijna doorheen kijken.


 Daar is dan ook al meermaals een lappeke opgezet.


 Maar vandaag, in het pashokje van de A.S. Adventure, trok ik het finale gat er in.


 Toen moest echter de spreekwoordelijke druppel nog vallen en die kwam een uur later in de vorm van een tubeke vallende schoensmeer.


"Waar je ook zult lopen, ja, ik loop met je mee
Iedere stap en ieder moment
Waar je dan ook bent"

Jaja Marco, 't zal wel...

9 opmerkingen:

  1. LOL!
    Ik ben net op zoek naar zo 'n lap jeans om een tas van te maken. Dus misschien kan je 'm nog tot zoiets 'recykleren', en zo 't afscheid een beetje verbloemen?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. och, ma da is een tragisch afscheid hoor! ik heb dat vorige week voor gehad met mijn jeansbroek die ik nie kon wegdoen omdat ze zo heerlijk zit! tussen de billen is er geen stof meer en ja, zo ver met den helft van uw waren bloot lopen is ook da nie eh :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik dacht ook meteen aan een recyclageproject

    BeantwoordenVerwijderen
  4. yep, ik sluit me aan. Helemaal afscheid nemen hoeft niet, recyclen tot een tas.... of je maakt er mooie bloembroches van of of of.... het www staat bol van de ideetjes.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. hihi, nog een lapke stof opnaaien. Die smeer maakt het kei af ;) of misschien toch maar voor een recyclageproject. Veiliger misschien :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ken dat gevoel! VaderSanseveria zijn trouwbroek was een kei schoon jaren '70 model en werd door mij afgedragen tot het marginaal begon te worden, idem voor mijn eerste jeansjaske, maar ik heb ze allebei nog!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Maar zo'n handigerd als jij kan er vast een patroon van maken. Dan kun je er nog heel veel van maken!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. sniff, ik pink even een traantje weg want ik ken dat... hou je taai - veel moed en sterkte gewenst om dit afscheid te verwerken... (Misschien kan je van het onderste deel - ziet er nog behoorlijk uit - een schortje naaien om het leed te verzachten? Of een knuffel, of...)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik ken dat. Ik had het grote geluk laatst op Marktplaats een exacte kopie te vinden van mijn zo geliefde jeans-harem-rok van didi. Dus ik kan weer twee jaar of meer vooruit!

    BeantwoordenVerwijderen